Laad elkaar met rust
Soms is afstand het meest liefdevolle dat je iemand kan geven.
Jarenlang was ik in een relatie waarin ik dacht dat ik moest zorgen voor de ander. Ik waande me een echte ‘Mega Jennie’ en mijn toenmalig lief was mijn liefdesproject.
Want die mooie ziel, dat prachtige potentieel, dat moest ontwikkeld worden, toch?
Als de pijn maar kon verdwijnen.
Dus ik droeg en ik verdroeg. Ik troostte, stelde gerust, moedigde aan, veegde scherven bijeen, verborg problemen onder de mantel der liefde, herstelde scheurtjes en wonden.
Het heeft me vele jaren (en persoonlijk ontwikkeling) gekost vooraleer ik helder kon zien dat in de zorg voor hem -de zorg voor zijn pijn- mijn eigen pijn weerspiegeld was. Projectie noemen ze dat. (Zijn pijn triggerde mijn pijn. Dus het moest weg.)
En dat ik in dat overmatig zorgen en dragen, zowel mezelf als hem gevangen hield.
Het duurde nóg enkele jaren om in te zien dat IK diegene was die wou groeien en ontwikkelen. En dat ik dat zelf te doen had. Dat ik hem niet langer als excuus kon gebruiken.
Als liefde zich toont in overmatig zorgen, fixen, oplossen, en mogelijk ook sturen en controleren, dan wordt het, tja, iets anders.
Waar menselijke relaties zijn, ontstaan er rollen, patronen en verwachtingen. Dat is een heel natuurlijk en onvermijdelijk proces. Alleen kan deze dynamiek vastroesten, alsook het beeld dat je hebt gevormd van de ander. Dat kan in negatieve zin zijn , maar evenzeer kan een positief beeld beperkend werken. In beide gevallen is er weinig ruimte tot beweging, expressie, groei.
Gun de ander zijn of haar proces.
Ik begeleid je graag in mijn Shiatsu praktijk.
