Ziekte (of ongeluk, lijden…) kan je begrijpen als een disbalans. Vaak lossen we problemen op in de box waar ze zijn ontstaan en blijven we nóg harder inzetten op datgene wat we al altijd hebben gedaan. We komen vast te zitten op één pool.
Hoe zou het zijn om angst en twijfel toe te laten? Om erover te praten?
Om de illusie van een paradijs (lees: de perfecte cursus, therapeut, methodiek, levenswijze,… die ons eeuwig geluk belooft) en bijhorende verlichting los te laten?
Patronen veranderen is moeilijk. Biologisch en neurologisch zijn we geprogrammeerd om ze te behouden. Energiezuinig noemen ze dat. Heel handig in de oertijd toen we veel gevaren te managen hadden en je niet uitgebreid en bewust kon en wou nadenken over elk reactiepatroon.
Breng je knieën samen met een hand erop, breng je andere hand verontschuldigend voor jouw mond, glimlach lief en zeg:
‘Oops, I did again’
Ontvangen lijkt fijn, maar kan best wat stress oproepen.
Meer stress zelfs dan crisissen managen en brandjes blussen.
Want wat heb je doorheen jouw leven over ontvangen geleerd?
Vaker dan we beseffen, zitten we in een ‘freeze’ modus. Het is de modus waarbij je niet meer uit je zetel geraakt. Je neigt naar slechte voeding, Netflix, je doet je pyjamabroek aan en komt niet meer buiten. Het is ook de modus waarbij je een taak blijft uitstellen, enorm gaat twijfelen aan jezelf, anderen gaat pleasen,..
Het is al langer bekend dat wandelen goed is voor de gezondheid, niet enkel fysiek, maar ook mentaal. Benieuwd hoe je dit vanuit Oosterse Geneeskunde kan verklaren?
